Op 26 september 2003 was het weer zover. Om 17.30u werd iedereen verwacht aan de wei. De hele zomer was het weer al schitterend geweest. De schrik zat er in dat al dat goede weer gewoon op zou zijn tegen dat wij op weekend gingen. De weersvoorspellingen waren ook niet zo veelbelovend.

Onze stoet vertrok in elk geval toch al in het droge. En een stoet…dat was het inderdaad weer. Nog meer dan andere jaren. Dit jaar moesten we ons slaapgerief zelf mee pakken en gingen we zelf koken dus… nog een hoop gerief extra mee te sleuren.

Wouter reed weerom met Lieve en de paarden voorop. Wim had deze keer ook een aanhangwagen meegekregen. Voor de mensen die mee stonden aan te schuiven in de file aan Brussel moet het alvast een raadsel geweest zijn. Wie heeft er nu zijn auto vol met mensen zitten, in de koffer komt een hond piepen (Satchmo was er natuurlijk ook dit jaar weer bij) en in de aanhangwagen zitten rolstoelen, een barbecue en hooi!!!! Op zijn minst eigenaardig. Hoewel … Raf, Lut en Tinne vonden dit de gewoonste zaak van de wereld. De auto van Kris was ook goed geladen. Met Bert , Tim, Pieter en Thomas was de ambiance verzekerd. Zij moesten wel zelf voor die ambiance zorgen want Kris heeft de hele weg tevergeefs geprobeerd de cd-speler aan de praat te krijgen. Afrit 22….het duurde wel even voor we zover waren met die file. Toen we aankwamen in Colipain, snoven we al de heerlijke geuren van ons avondmaal. Ingrid en Ann, onze koks, waren immers al vroeg vertrokken om alles klaar te maken. De tafel stond gedekt en het eten was direct een schot in de roos. Zij dachten waarschijnlijk dat iedereen een hele week geen eten had gehad aan de hoeveelheden te zien! Lieve en Wouter hadden de wei voor de paarden al in orde gemaakt. Zij waren langs de A12 gereden en hadden de file grotendeels gemist. Lin kwam wat later aan omdat zij nog weg was met de school. Zij werd gebracht door Dieuwke. Die ging normaal ook mee bij ons blijven maar was goed ziek geworden die dag en moest terug naar huis om in haar bed te kruipen. Spijtig…volgend jaar dan misschien.

Het schemerde al toen we onze huisjes gingen verkennen, zodat de omgeving nog wat onbekend bleef deze avond. Plaats was er in elk geval genoeg: 1 hoofdgebouw met de keuken, eetplaats en salon en 4 aparte huisjes om te slapen. Iedereen had zich snel geïnstalleerd. Raf vond in de woonkamer ook zijn stek naast de CD-speler.

Het was al vlug laat en de bedden werden goed bevonden. Tim had de matras uitgetest en goedgekeurd. Hij was immers gekomen om eens goed uit te rusten!!!

De volgende morgen zagen we dan alles in klaarlichte dag. Het was hier prachtig. Ook het weer zag er goed uit. Aan de ontbijttafel werd de picknick voor ’s middags al klaar gemaakt. We hadden het immers beloofd: als het weer menselijk was, trokken we er de ganse dag op uit. Buiten zagen we dat de paarden het ook best naar hun zin hadden. Ze stonden op een klein weitje in de buurt en konden ons zien spelen buiten. Tonka en Bol gingen voor het eerst mee op weekend dus voor hen was het een nieuw avontuur. Ze lieten duidelijk merken dat ze het best wel zagen zitten.

Satchmo had zich voorgenomen er een voetbalweekend van te maken. Hij had altijd wel een kandidaat die mee met hem met de bal wou spelen buiten.

We maakten samen de paarden klaar, laadden de rugzak vol, onze fleurige gele vestjes aan en we vertrokken. Het hoekje om en we zaten al direct in het prachtige Hallerbos. Dit bos was gewoon voor ons gemaakt: mooie omgeving, verharde wegen, niet te heuvelachtig…gewoon perfect.

Pieter en Lieve mochten de spits afbijten. Lieve hadden we goed ingepakt in een crossharnas. Zij had immers een serieus rugprobleem en moest het rustig aandoen. Maar dit weekend kon de dokter haar niet afpakken!! Dat had ze iedereen direct duidelijk gemaakt. De paarden en de ruiters deden hun job zeer goed. Al snel waren ze op hun gemak en had iedereen door dat het weer genieten ging worden dit weekend. Satchmo was ook in zijn nopjes dat hij mee mocht gaan wandelen.

Wim en Wouter hadden op voorhand met de boswachter de omgeving verkend. Normaal mag je hier immers niet met paarden buiten het ruiterpad maar zij hadden samen een parcours uitgestippeld waar wij wel mochten komen. Wel leuk als je dan zo naast het bordje met “verboden voor paarden” mag lopen met je paard.

Er zijn er natuurlijk altijd die liever onder de bareel door rijden!! En Tinne maar lachen natuurlijk.

Daarna was het de beurt aan Lut en Raf. Raf vond het geen enkel probleem om op Tonka te rijden. Normaal is hij gewoon om op Lady te rijden maar die wordt stilaan te oud voor onze avontuurlijke weekendjes. Tonka kon het best appreciëren dat hij rustig neuriënd op haar rug zat. Ook Lut genoot met volle teugen. Normaal kan zij al los rijden maar in deze nieuwe omgeving wilden we toch op veilig spelen.

Pieter had al vroeg op de wandeling een mooie boomstam gevonden en besloot die de hele tijd mee te sleuren. En daarna nog een tweede voor zijn broer….een hele opdracht.

Er werd wat afgebabbeld op wandeling. Buiten Thomas, kende iedereen elkaar van de vorige weekends en het was gezellig om samen op te trekken. Iedereen was op zijn gemak. Ook Thomas voelde zich snel thuis en was vlug opgenomen in de groep.

Dan was het de beurt aan Thomas en Tinne. Tim was zo galant om Thomas eerst op Bol te laten omdat hij de nieuwkomer was! Voor Thomas was het de eerste keer dat hij in een andere omgeving reed maar dat was er niet aan te merken. En Tinne maakte met haar duim in de lucht duidelijk dat Tonka flink haar best deed.

Sommigen wilden al gaan rusten op de eerstvolgende bank, maar dat was nog wat vroeg.

Bert  en Tim kwamen nog aan de beurt vóór onze picknick. Wim had al aangekondigd dat er nog wel een “steiler” stukje kwam. Wij dachten dat we alles aankonden nadat we de vorige jaren de Ardennen hadden getrotseerd. Bert  zat er echter nog maar net op of we kregen de helling te zien die ons te wachten stond. Dit was toch iets te veel van het goede voor Tonka met 2 personen op de rug. Dus Bert  moest er terug af en nog even geduld hebben. Voor hem allemaal geen probleem. Tim heeft de helling perfect getrotseerd met Bol.

  En dan hadden we onze picknick wel verdiend, met picknicktafel en al. De paarden werden afgezadeld en mochten even rusten en …knuffelen. Bert  moest nog even geduld hebben want Kris had een lepeltje vergeten. Gelukkig zaten we eigenlijk niet zo ver van ons huis af en Wim is dan vlug over en weer gegaan. En Bert  kon dit appreciëren want hij genoot van zijn eten met volle teugen. Weerom moedigde de bareel aan tot de nodige creativiteit. Deze keer was het Pieter die er de nodige kunsten uithaalde.

We vervolgden onze wandeling. Nog een mooie toer door het bos en dan kwamen we terug aan onze huisjes. De paarden werden afgezadeld en mochten terug naar hun wei. Aangezien die goed gevuld was met gras, hadden ze daar niets op tegen.

Onze koks waren weer druk in de weer om ons te verwennen. Iedereen kon kiezen waar hij zich mee bezig hield: met de bal spelen buiten, boekje lezen, lekker luilakken, kleuren met de wasco’s (of de papiertjes eraf friemelen), de paarden verzorgen.

Na het avondeten konden diegenen die er zin in hadden mee helpen met het maken van de plakkaatjes voor de piste. Dit waren we nu al lang van plan. Zou het er eindelijk van komen?

Het bleek een goed idee te zijn in ieder geval want er waren veel creatieve geesten bij. De bedoeling was dat er op elke plaat zowel een letter als een bijhorende tekening kwam. Thomas sneed de sjablonen uit voor de letters. Lut, Lieve en Pieter waagden zich aan de tekeningen. In het pikdonker gingen we zelfs nog in het bos om te kijken naar het plakkaatje van het ruiterpad om te zien hoe we een paard moesten tekenen! Ze zijn nog niet allemaal af maar… het resultaat mag gezien worden! Raf genoot ondertussen van de CD van Tinne. Tinne kleurde samen met Hilde in haar kleurboek. Bert  genoot van de gezellige drukte en Tim genoot van de zetel. Hij was zich al aan ’t voorbereiden op zijn eerste netbalmatch de dinsdag daarna!

Iedereen kroop stilaan in zijn bed. De één al wat rustiger dan de ander. “Wouter de boskabouter” zorgde immers nog voor een verrassing voor de gibberende Lut en Lieve. We konden door de intercom mee genieten van hun gil!

De volgende morgen maakte Satchmo zijn vrienden direct duidelijk dat er moest gespeeld worden in plaats van geslapen. We moesten er op tijd uit want we gingen nog een wandeling doen met de paarden en ’s middags werd de familie verwacht op de barbecue.

Gezellige drukte aan het ontbijt, paarden werden klaargemaakt en weg waren we weer. Wim en Bert  bleven mee thuis om de barbecue te helpen voorbereiden. De meisjes hadden wraak genomen en Wouter zijn hoed verstopt zodat die zich met zijn pet moest tevreden stellen. Toen Lut hem eindelijk terug tevoorschijn had getoverd (ze kreeg hem bijna niet uit haar broekzak) kreeg Lieve hem mee opgezet op haar tok.

Op onze terugweg kwamen we de ouders van Lieve al tegen. De geur van de barbecue wees ons de weg. En weerom hadden we geluk. De ouders hadden onderweg regen gehad maar…bij ons kon buiten van het aperitief genoten worden.

Ook de paarden kregen een speciaal hapje. De conciërge had gevraagd of ze in haar tuin mochten komen knabbelen want ze had geen grasmachine!

De barbecue was heerlijk en niemand ging met honger naar huis. De chocolademousse met stukjes chocolade er nog in, doet ons nu nog watertanden.

Toen kwam het plechtige moment van de uitreiking van de medailles. Ieder had een medaille verdiend, zij het allemaal om andere redenen. Ieder werd op zijn beurt in de bloemetjes gezet. En toen…was het fotofilmpje op. Thomas zat er net niet meer bij! Maar ook hij kreeg zijn medaille en had ze meer dan verdiend.

Het idee om het weekend af te ronden samen met ouders, broers en zussen met een barbecue bleek geslaagd. Er werd gezellig met elkaar gebabbeld, iedereen kon zien waar we logeerden en kon er mee getuige van zijn hoe prachtig een weekend kan zijn met 8 totaal verschillende kinderen die als gemeenschappelijke noemer de paarden hebben.

En wat ook meegenomen was…tijdens dat gezellige gebabbel werd onze afwas nog gedaan ook. Als alles opgeruimd was, begon het te regenen. Zo moet dat als wij op weekend gaan!

We danken onze sponsors die dit weekend mee mogelijk maakten: