17.30u - 7 oktober 2005 …daar vertrokken we weer. Eindelijk!

Dit jaar konden we met zonnig weer vertrekken. Het was staking met als aangenaam neveneffect dat we rustig konden doorrijden onderweg. Geen file op de Antwerpse of Brusselse ring. Het optellen tot afrit 22 liep vlot zodat ons geduld niet te lang op de proef werd gesteld. Het was weer een hele colonne: Wouter bijt zoals steeds de spits af met de jeep met de paarden en Lieve en Cara, de hond, mogen hem vergezellen. Daarna kwam Kris met Ben, Caroline, Bas en Lin. Dan volgde Sofie met Lut en Thomas en tenslotte Kristien met Tim en Raf.

Ingrid was reeds vroeger vertrokken om alvast voor onze eerste smakelijke maaltijd te zorgen (en het zou niet de laatste zijn). Deze keer konden we zelfs al beginnen met frietjes!! Dit kon op eetgebied al niet meer stuk. Bas hield Ingrid in ’t oog in de keuken. Raf testte de muziek uit en bepaalde zijn keuze uit de Cd’s. Ben was verantwoordelijk voor de watervoorziening van de paarden en werd bijgestaan door Thomas. Lieve, Thomas en Lin maakten zo snel mogelijk de wei klaar voor de paarden zodat die ook aan hun avondmaal konden beginnen. De rest laadde de auto’s uit en we verzamelden alle bagage in de hal van ons centrale huisje. De tafel kon gedekt worden en ons culinair weekend kon beginnen. Ook Cara had een feestelijk weekend: zij mocht de restjes opeten en dat is eens wat anders dan hondenkorrels. Ons weekendschema, dat de mama van Ben zo mooi had getekend, werd opgehangen.

Achteraf werd alle bagage naar de huisjes gebracht (weer sleuren) en de bedden werden gedekt. Zelfs de troetels hadden een gezellig onderkomen. Er was nog tijd voor spelletjes, een pintje, een dutje… Toen iedereen in dromenland zat, testte de begeleiding alvast uit of de meegebrachte gezelschapsspelletjes wel verantwoord waren! 

De nacht verliep rustig. Iedereen was moe zo ’s avonds na een gewone les- of werkweek. Voor Ben was het de eerste keer dat hij alleen van huis weg was. Toch deed ook hij het schitterend en ging flink naar dromenland. De volgende morgen overliepen Ben en Caroline het schema om te zien wat voor leuke dingen ons vandaag al allemaal te wachten stonden. Zij kleurden samen wat al voorbij was van vrijdagavond.

De ontbijttafel was weer gezellig gedekt. En...we aten weeral! De paarden stonden al ongeduldig te wachten om aan hun wandeling te kunnen beginnen. Mee helpen met afruim en afwas, mee helpen met het klaarmaken van de paarden… we beginnen het te kennen.

Onze fluovestjes werden bovengehaald en we stonden paraat om te vertrekken. Lin ging nog even met Bol door het bos een kroske doen omdat hij nogal opgewonden was. Zo kon hij daarna rustig aan zijn taak beginnen.We deden een wandeling die we nog niet eerder hadden gedaan en vertrokken langs de andere kant, niet het bos in. Ook hier was de omgeving erg mooi. Raf en Lut mochten starten. De eerste brandweerkraan die we tegen kwamen langs de weg vond Tonka erg eng. Voor Raf geen probleem…hij bleef rustig zitten waardoor Tonka al snel begreep dat die brandweerkranen toc    h geen monsters waren. Al een geluk want we kwamen er zo nog veel tegen. Aangezien Ben onze brandweerspecialist was, verdiende dat een extra foto.Ook Cara was erop uit om mee te gaan wandelen. Zij bleef braaf aan de leiband en groot en klein vond het wel leuk eens met haar te wandelen.

Tim en Caroline waren de volgende die op het paard mochten. Hadden zij geluk… er kwam nu een serieuze klim. Zij konden rustig op hun paard zitten en wij maar zwoegen. Kristien maar duwen tegen Bas zijn rolstoel; en Bas maar lachen. Hoe meer zij zwoegde, hoe leuker hij het vond. Bovengekomen hadden we wel een koekje en een drankje verdiend. Ben wou zich al in het hooi vleien. Al een geluk was het nu zijn beurt om op het paard te mogen, samen met Thomas. We kwamen nu door een prachtig landschap. Hele velden met koolzaad, mooie gele bloemen, die gebruikt worden voor biobrandstof voor de auto’s. Lut moest het plannetje met de wegbeschrijving bijhouden en  mee bekijken wanneer we terug moesten wisselen met de paarden.Dan was het de beurt aan Lieve en Bas. Konden we nu de opstapplaats ook maar mee verhuizen!! We zijn het niet meer gewoon om Bas zo op het paard te zetten en nu die zo goed kan genieten van zijn eten, is hij er ook niet lichter op geworden. Al een geluk dat Tonka dit allemaal braaf laat doen. Maar..het loont de moeite. Bas is zeer tevreden en speciaal voor hem begint de zon nog te schijnen ook. Het laatste stukje weg was iets te stijl voor Bas, maar hij had er al een mooie rit opzitten. Dit was de gelegenheid voor Lieve om los te mogen rijden samen met Lin. Dit geeft toch nog een leuker gevoel.

En toen we terug waren, stond Ingrid al klaar met onze volgende maaltijd. Tonijn, perziken, tomaat, sla, eitjes… Ho Bas…stoppen met eten aub, straks krijgen we je niet meer uit je rolstoel!!. Iedereen smulde na zo’n wandeling.

De namiddag verliep erg rustig. Ieder kon kiezen wat hij deed. Aangezien de zon bleef schijnen, zetten we de tafels buiten om te knutselen. We maakten ook een mooi cadeau voor Tinne, die er voor het eerste jaar niet bij kon zijn omdat ze nog moest revalideren na haar zware operatie. De paarden werden ook extra vertroeteld. Onder deskundige leiding van Sofie en Lin  genoten zij ervan dat er aan hun haren werd geprutst en dat ze uiteindelijk met mooie vlechten konden pronken. Caroline had al vlug de greep te pakken en toverde samen met Lin mooie vlechtjes tevoorschijn bij Tonka. Lut was best handig met die moeilijke vlecht in de lange manen van Bol. Thomas hield hem goed vast en kon hem goed geruststellen zodat hij tenminste wat stil bleef staan. Ben schreef eerst de brieven die hij wou verzenden (hij ging ze later posten samen met  Ingrid en gelukkig met de auto want hij was toch wel moe van de wandeling). Het vlechten van de paarden vond hij toch niet zo simpel. Bas genoot van de drukte om hem heen en van het languit kunnen neerliggen op de matras. Na het vlechten van de paarden werd er geëxperimenteerd met een fotosessie met de paarden. Lin toonde Lut hoe ze zich kon verstoppen tussen Tonka en Bol; zij stond immers liever niet op de foto.  Ben vond dat hij best ook bij Tonka op de wei kon neerliggen voor de foto. Ook Raf kwam erbij. Hij vond die vlechtjes wel leuk om aan te voelen en poseerde mee voor de foto. De paarden hadden nu wel wat extra hooi verdiend. Lut en Lieve waren nog niet moe. Zij bedachten zelf een leuke tekst waarvan de zinnen telkens begonnen met een letter van de namen van de paarden. Zij maakten er een knappe spandoek van waarop alles vermeld stond waar onze weekends garant voor staan. Tim kreeg ondanks zijn last van zijn allergie, nu toch ook de kriebels om te beginnen schilderen. Hij wou een bandana maken met daarop de afbeelding van zijn ring. Hij riep wel de hulp van Lut om de figuur over te tekenen. Haar artistiek talent is gekend. Ook Raf amuseerde zich met verf en stiften en muziek natuurlijk. Zelfs de haardroger werd erbij gehaald om het droogproces nog wat te versnellen.

Thomas vond dat Ingrid in de keuken assistentie kon gebruiken. Hij had gelijk ook en was vorig jaar ook al een goede hulp geweest. Raf kwam op tijd en stond eens loeren hoever ze stonden. En Bas riep van in de living al voor de volgende maaltijd. Cara genoot van de vele knuffels die ze dit weekend mocht ontvangen. Ze kon er maar niet genoeg van krijgen en werd door iedereen graag gezien. Na het eten kwam het grote moment steeds dichterbij. De voorbereidingen voor de fuif werden getroffen. Spots, draaibol, lichtjes werden gemonteerd. Slingers gingen de hoogte in. Lieve had van die leuke ballonnen mee die ze samen met Lut klaargemaakt had. De discobar werd geïnstalleerd: Tim en Lin hadden speciaal vele Cd’s meegebracht. Deze werden nog aangevuld met persoonlijke Cd’s van de anderen. De bar werd klaargemaakt en Ben diende zich al als barman aan. Heuse cocktails werden geprepareerd. De voorbereiding was minstens even leuk als de fuif zelf. En eindelijk kon gebeuren waar Caroline al zolang naar uitkeek: ze mocht zich laten schminken en mocht ook enkele anderen schminken. Het resultaat was prachtig maar ze had er dan ook de juiste vakliteratuur voor bij. Tim had erg zijn best gedaan om zijn Cd’s te rangschikken: een stapeltje voor de periode dat de jongsten er nog bij waren, en een stapeltje voor daarna met wat meer “heavy music”. Zelf had hij echter de pech dat hij zich toch niet zo best voelde en ging hij toch maar op tijd naar bed. Spijtig. Thomas ontfermde zich wat mee over de muziek en over zijn Lindemans Kriek! De anderen vonden alvast allemaal dat de fuif een succes was. Raf en Bas genoten van de muziek en de lichteffecten. Er werd gedanst dat het een lieve lust was. Bas swingde in zijn rolstoel. Raf was tevreden dat hij ondanks zijn dieet toch van alle snacks mocht eten die er uitgestald waren. Daar had Ingrid weeral aan gedacht. Hij veroverde de harten van Sofie, Kris en Lieve. Het lievelingsliedje van Ben bracht ambiance in de keet. Lut ontfermde zich over Cara die dit toch wel een rare bedoening vond. De paarden op de wei zullen er ook het hunne van gedacht hebben.

Spijtig genoeg werd het al vlug laat. De pijp van de barman was uit. Ben en Caroline gingen flink slapen, moe maar erg tevreden. De anderen feestten nog even door. Het mondde uit in een gezellig zitten keuvelen met muziek en lichteffecten op de achtergrond. Dit duurde zolang dat de klok van 12u ging en we Lieve 3 kussen konden geven voor haar verjaardag!!

Gelukkig hadden we afgesproken dat we de volgende dag wat mochten uitslapen. Dit maakte dat ons ontbijt pas om 11u genomen werd met de nodige slaapkoppen rond de tafel. Dit kon echter geen kwaad. We hadden ervan genoten. De tafel was feestelijk gedekt voor de verjaardag van Lieve. De kaarsjes konden nog niet aan want we hadden geen vuur!! Die konden dan straks nog eens dienen als de ouders kwamen. Verse fruitsla, croissants, broodjes…daar gaan we weer!

We besloten onze boswandeling maar wat in te korten. Bas bleef thuis want hij was toch nog echt te moe. Hij kon dan lekker nog wat liggen rusten en dan was hij terug fit tegen dat het bezoek kwam. Hij kreeg een privé-wandelingetje van Kristien cadeau. De rest stond al weer klaar om te vertrekken. Deze keer mocht Lieve starten samen met Raf. De paarden waren erg rustig. We vermoedden dat die in de wei toch ook een dansje geplaceerd hebben met onze muziek en spots op de achtergrond! Ook al deden we deze weg in het bos reeds eerder, het blijft toch een prachtig bos met ongelooflijk hoge bomen. Deze keer was het veel rustiger in het bos dan vorig jaar. Geen massa’s mountainbikes, geen jeugdbewegingen, alleen af en toe een fietser, wandelaar of ruiter. En toeval of niet maar weer hadden Caroline en Tim het geluk op het paard te zitten wanneer de hellingen eraan kwamen. Caroline spreidde de armen alsof ze kon vliegen, zo kon ze Tonka wat helpen om de beklimming wat minder zwaar te maken. In het donkere bos zijn onze vestjes wel flashy. Tim voelde zich vandaag toch duidelijk al wat beter. Het was een verstandige beslissing van hem om de fuif niet helemaal tot het laatste mee te maken. Thomas zit ondertussen al erg op zijn gemak op Bol. Hij heeft duidelijk toch ook al een heleboel bijgeleerd met het paardrijden. Ben kwam op het idee dat we eigenlijk voor Cara ook een fluovestje zouden moeten hebben. Om haar ondertussen toch voldoende te beschermen, besloot hij om zijn vestje met haar te delen, telkens er een auto kwam. Nu mocht Lut op het einde los rijden op Bol terwijl Lin met Tonka reed. Ze vond het best nog wel spannend maar lukte er toch in. Ze had nog wel liefst dat Wouter wat in de buurt bleef.

Toen we terug “thuis” waren, vond Lin dat de paarden (en zijzelf?) het wel verdiend hadden om één voor één nog eens een kroske in de bossen te doen. De anderen troostten de achterblijver dan met de nodige korrels en knuffels. Binnen was het weer een drukte van belang. Weer werd er druk gekookt in de keuken, werden tafels gedekt en versierd. We blijven het vol houden. De eerste ouders en grootouders kwamen al toe toen Ben en Kris nog snel de verf van de vloer aan het schrobben waren buiten. Tussendoor werden de koffers al gepakt want het einde naderde stilaan.

Caroline had het gedaan gekregen om toch nog een keer geschminkt te mogen worden. Deze keer was het Sofie die haar kunsten mocht laten zien.

De ouders die er al waren, werden prompt mee aan het werk gezet. Tim kon zich tooien met zijn zelfgemaakte bandana en Lieve met…een dikke teen. Tonka had op haar teen gestaan en dat kan aankomen!! IJs en zalf erop en de grootste pijn is al verzacht. Zeker wanneer haar moeke en vake binnen komen met een mooie verjaardagshoed!! Cara zocht haar toevlucht in deze drukte bij Bas; gezellig samen languit liggen, wat wil je nog meer. Buiten kwam stilaan iedereen toe. Ook onze bezoekers wisten al wel dat er weer iets lekkers ging tevoorschijn komen want zij hadden al eerder mogen genieten van de kookkunst van Ingrid. Deze keer hadden we geen barbecue voorzien. We dachten dat dat in oktober misschien toch wat overmoedig zou zijn. We kregen een lekker voorgerecht en een pastabuffet en …een heuse verjaardagstaart met kaarsjes.

Alle deelnemers van het weekend verdienden een medaille, ieder om andere redenen maar wel terecht verdiend. Ook de begeleiding ontving een kleine attentie. Het is immers leuk op een goede ploeg te kunnen rekenen die stilaan met de kinderen vertrouwd zijn. Voor Ingrid was het applaus erg overtuigend. We zijn verwend en doen het niet meer voor minder! Caroline wou toch nog 1 dansje doen wanneer de ouders er ook waren. Zij wist niet van ophouden. Ze was dan ook de avond tevoren de ster van de fuif geweest. Raf kreeg ook al zin om mee te doen. We moesten opletten of we waren opnieuw aan het fuiven.

Al goed dat paarden niet kunnen spreken! Ik zou echt niet weten wat ze zouden vertellen wanneer ze Lieve met haar hoed naar de wei zien komen. Ook anderen kwamen nog even dag zeggen tegen de paarden en …toen was het weer voorbij. Caroline probeerde nog samen met mama en haar zusje een spelletje maar … ook zij moesten vertrekken.

We weten alvast waar we weer terug naar kunnen uitkijken een gans jaar.

 

We danken onze sponsors die dit weekend mee mogelijk maakten: