17 september. Onze tiende keer dat we samen op stap gingen voor een weekend!

Dat mocht iets speciaals zijn. De weekendplaats ‘Het bovenste bos’ in Epen was al eerder gekend maar te duur bevonden tot we voor deze speciale gelegenheid toch een uitzondering wilden maken!

We vertrokken zoals gewoonlijk op vrijdagavond aan de weide in Ranst. Ingrid was weer vroeger vertrokken om te zorgen dat ons een goed ‘licht’ avondmaal te wachten stond als we toekwamen. Wouter en Liesbet waren al vertrokken met de pony’s zodat die konden geïnstalleerd worden terwijl het nog licht was. Ook de pony’s vonden dat het er de 10^de keer wel eens anders aan toe mocht gaan. Doordat Bruce gekwetst was en een tijdje rust moest nemen, konden we de koets niet mee nemen. De pony’s besloten er een verwenweekendje voor henzelf van te maken! Het was immers geen optie om hen thuis te laten: wie gaat er nu op ponyweekend zonder pony’s!!

Ook Cara en Tess, de honden, waren al mee vertrokken. Cara weet al hoe het er op de weekends aan toe gaat. Voor Tess, de jonge bordercollie, was het allemaal nieuw. Benieuwd hoe dat ging lopen.

De rest vertok in 3 auto’s richting Nederland. Toen we ginder de afrit namen richting Epen, bleek al snel in wat voor prachtig landschap we terecht kwamen. Het werd nog extra versierd door een regenboog. Er vielen inderdaad enkele druppels maar niet in hoeveelheden om ons zorgen over te maken. Toen we aan ons huis ‘ Het bovenste bos’ toekwamen, begon het al te schemeren.

Enkelen gingen eerst eens kijken waar de pony’s stonden. Dit was wel anders dan vorig jaar. Ze stonden nu een stukje van ons huis af. Naast ons huis lag immers een kleine camping en als je die overging, zag je daarachter het weitje waar de pony’s lekker stonden te smullen. Rommeke was er al 2 keer in geslaagd om onder de draad door te kruipen ondanks het feit dat er elektriciteit op stond. Nu had ze zich dan blijkbaar toch verzoend met haar verblijf. Geen wonder: eten genoeg, een prachtig uitzicht en een verwenweekend in het verschiet.

In huis rook het al lekker en snel zaten we gezellig samen te eten. Kris had Ingrid al gewaarschuwd dat het geen te uitgebreide maaltijd mocht zijn! Vol-au-vent met pureepatatjes, een portie zonder champignons voor diegenen die dat niet lusten en een vleesvrije versie voor de vegetariërs onder ons, de nodige aandacht voor een glutenvrij dieet... De trend was gezet: Ingrid paste elk gerecht wel aan zodat er voor ieder wat wils was. Bas vond het best ok dat Kristien en Liesbet hem soigneerden en zijn eetlust vaarde er wel bij. Een lekker dessertje achteraf mocht natuurlijk ook niet ontbreken.

Ook de honden waren het vlug gewoon. Dit beloofde leuk te worden: voor Tess altijd wel een vriendje om mee te spelen en voor Cara altijd wel iemand die zin had om haar rustig te knuffelen. Cara vond het best dat de kleine Tess de aandacht af en toe wat afleidde zodat zij rustig op haar eigen tempo op haar oude dag dit weekend kon meemaken. Wim bleef één van hun trouwe supporters en al snel was hij de toch iets meer onstuimige Tess gewoon.

Het huis waar we verbleven was erg ruim. We hadden een grote woonkamer waar we samen aan één tafel konden eten met ons 16. In dezelfde ruimte waren 2 salons en een open keuken. En ook al was het ondertussen donker buiten…als we naar buiten keken zagen we een gezellig terras met grote tuin waar we hoopten de volgende dag van te kunnen genieten.

Onze slaapkamers bevonden zich op de eerste verdieping. Gelukkig konden we gebruik maken van een lift. Die bleek ook nuttig om al onze bagage naar boven te verhuizen want het leek weerom een ware volksverhuizing. We zochten uit wie op welke kamer ging slapen. We hadden keuze genoeg want er waren verschillende kamers die er allemaal even gezellig uit zagen. Op de kamers hingen bordjes waar je met krijt je naam op kon schrijven. Geen overbodige luxe in het begin om te weten waar je naartoe moest.

Stef, Wim en Tine deelden een kamer. Bas en Raf hadden ieder een kamer voor hen alleen. Zij houden van de nodige privacy en konden zich dat deze keer permitteren. Peter en Wannes installeerden zich samen en Tom en Ben deelden de andere kamer. De rest van de kamers was voor de begeleiding. Stef tekende een feest op het bordje van de kamer waar Lin sliep, zodat hij haar gemakkelijk kon terugvinden. Wannes schreef in spiegelschrift waar hij en Peter te vinden waren en maakte een bordje met hihi en haha voor Ingrid en Kristien die daarnaast sliepen.

Elke kamer had zijn eigen badkamer en we konden gebruik maken van bedliften. Wat een heerlijke luxe. Wel handig nu Sofie met haar dikke buik toch nog mee ging op weekend. Hoewel..misschien niet echt nodig want Tine deed haar uiterste best om ervoor te zorgen dat Sofie zich niet te zwaar moest inspannen!

Wannes had pijn aan zijn knie en we ontdekten dat Ingrid met haar creativiteit in de keuken ook nog andere zaken kon oplossen: hij installeerde zich in de zetel met…een zak bevroren scampi’s op zijn knie!! Al snel werd dit een algemeen aanvaard hulpmiddel en vond iedereen het normaal wanneer hij in de loop van het weekend na een inspanning vroeg achter ‘zijn scampi’s’!

 De planning voor de volgende dag werd doorgenomen. Vrij laat, zoals gewoonlijk de eerste avond, lag iedereen in bed.

In de vroege morgen regende het. Toen iedereen echter stilaan wakker werd, klaarde het op en brak de zon door. Het beloofde een zalige dag te worden. In afwachting van ons ontbijt konden we ons al amuseren met puzzelen, tekenen, honden knuffelen, spelletjes spelen… Tom en Ben hadden zelfs hun eigen laptop mee. Ook voor de ridders van Ben werd al snel een apart plaatsje verzonnen door wat te schuiven met de salonzetels. Plaats genoeg voor ieder om zich te installeren. We nuttigden ons ontbijt. De vroege vogels iets sneller dan diegenen die graag nog even bleven liggen. Tom was de laatste die tevoorschijn kwam. Typisch voor de oudsten!

In de voormiddag hadden we tijd om ter plaatse al één en ander te kiezen om te doen. We konden lampionnekes maken. Kris had beloofd dat we ’s avonds in het donker een lampionnekes-wandeling zouden maken en we mochten hier zelf aan knutselen. We konden ons buiten op het terras installeren en ondertussen genieten van een helblauwe lucht. De pony’s moesten verzorgd worden. De zadels mochten gekuist worden. Ieder was druk bezig en de constante was ook, het spelen met de honden in de tuin en op het volleybalveld.

’s Middags moesten we op tijd terug aan tafel zitten want we werden om 13u verwacht in Vijlen voor een huifkartocht! De kar werd getrokken door een tractor, wat in deze bergachtige streek wel meegnomen was. We konden met zijn allen tegelijk op de huifkar, zelfs met de twee rolstoelen en de honden. Dat was best wel eens leuk. Stef had al zo’n drukke dag gehad dat hij in slaap viel op Lin haar schoot. Onze rit werd opgevrolijkt door muziek (die niet iedereen even goed kon smaken) en we kregen geregeld een ‘deskundige’ uitleg over wat er allemaal te zien was en over het “driepuntenland”. We vragen ons nog steeds af of dit een verspreking was of dat er misschien inderdaad 3 punten waren. In ieder geval begaven we ons de hele tijd op de grens tussen Nederland, Duitsland en België. Af en toe vond de chauffeur het ook nodig om zijn toeter op te zetten zodat we allen van onze stoel vlogen van het verschieten. Er werden vele foto’s getrokken. Ook Ben ontpopte zich als fotograaf. En Tess, die het in het begin allemaal maar erg raar vond, had er zich dan ook rustig bij neergelegd. Zo kon ze goed uitrusten voor de wandeling daarna.

Na de huifkartocht gingen we op stap. Dit was de wandeling die we normaal met de koets gingen maken. Kris had op voorhand een parcours uitgezocht dat goed begaanbaar was en niet te stijl bergop of bergaf ging. We vertrokken aan de parking van ‘de enige berghut in Nederland’. Het goede weer had duidelijk nog meer mensen zin doen krijgen in een wandeling. In het begin was het er erg druk. Eens vertrokken viel het mee en konden we genieten van een mooi bos. Nu Wouter eens niet de koets moest besturen had hij de handen vrij om …Tine te duwen. ’t Is te zeggen, hij vond dat hij ze moest trekken! Ja, hij is dat duidelijk niet gewoon. Niet dat Tine het erg vond! Stef was van plan om een heel bos mastentoppen mee te nemen. Niet zo handig als je nog een eindje moet stappen. Ieder om beurt kon de honden eens aan de leiband houden. Wel handig dat we er nu twee bij hadden. Onderweg zagen we verschillende soorten paddenstoelen. Dat heb je als het bijna herfst is natuurlijk.

Na onze wandeling gingen we voor de eerste keer in 10 jaar een terrasje doen. We deden het dan ook ineens goed. Ieder mocht iets kiezen om te drinken en een ijsje! Voor sommigen werd dit een heuse ijscoupe, anderen kozen een ‘kippetje’ of een ‘koetje’. Dat waren blijkbaar de kinderijsjes die leuk werden gepresenteerd. Tom kon genieten van zijn kriek en voor Raf was er sorbet. We zaten nu dus in de ‘enige berghut van Nederland’, op het hoogste punt van Nederland. Er was hier ook een kinderboerderij met allerlei dieren (zo werd het toch nog een beestenweekend) en het uitzicht was erg knap. Toen onze buiken gevuld waren, reden we terug naar Epen.

Wanneer we terug in ons huis waren, moesten er nog enkele lampionnekes bij gemaakt worden vermits ieder zijn lichtje moest hebben straks. Sofie, Wouter, Liesbet en Kris ontfermden zich hierover. De ene maakte er al wat meer werk van dan de ander. Vooral Liesbet was perfectionist! We genoten van de avondzon. Pisatoren was het geliefkoosde spel dit jaar. Geregeld kwamen er nieuwe spelregels aan te pas. En de honden bleven onvermoeibaar.

Ondertussen werd het de tijd voor het avondeten: scampi’s met verschillende groenten! Oei, wat moest Wannes nu gebruiken om op zijn knie te leggen! Het was alweer om duimen en vingers van af te likken (of je bord!). Stef en Wim waren gefascineerd door de tillift die gebruikt werd om Bas comfortabel te installeren en wilden dit zelf ook wel eens uitproberen.

En dan trokken we naar buiten, in het donker. Hier in de buurt was het wel erg donker. Er waren immers amper nog huizen. Aangezien iedereen al vrij moe was, gingen we niet tot in het bos zoals oorspronkelijk bedoeld was, maar gingen we langs het achterpoortje van de tuin zo de achterliggende wei in. Ieder had zijn brandend lampionneke bij. We installeerden ons op een boomstam om zo te kunnen luisteren naar een spannend verhaal. Voor de rest was de omgeving stil. We bevonden ons immers in stiltegebied en dit was duidelijk merkbaar.

Na de wandeling wachtte ons alweer nog een lekker dessert en dan maakten we ons klaar voor een zalige nachtrust.

De volgende morgen waren er weerom vroeg en late opstaanders. Raf was deze keer uitzonderlijk bij de vroege en had zich prompt al zelf gewassen en aangekleed. Bas vond ook dit bed weer de moeite om toch nog wat langer van te genieten.

Ieder had altijd wel zijn bezigheid. De pony’s werden verzorgd, er werd  volop getekend en geknutseld. Ook het petanquespel werd boven gehaald. We hadden immers een echte petanquebaan in de tuin! Wim, Wannes, Peter en Kris streden om de dichtste plaats bij de …steen want we waren het kleine balletje kwijt.

Daarna vertrokken we op wandeling in de buurt met diegenen die er nog zin in hadden. Enkel Wannes en Stef bleven thuis. Peter, Ben, Wim, Raf, Bas, Tine en Tom gingen op stap met Kristien, Kris, Liesbet, Sofie en met Tess en Cara natuurlijk. Aangezien Tess tot speurhond werd bevorderd mocht ze de landkaart lezen! De weg was een comfortabel asfaltbaantje maar het was wel klimmen geblazen. Zo kregen we een mooi zicht op ons huis dat in het dal lag. Tom had het druk met zijn camerawerk. Een koekje en een drankje onderweg hoorde er ook bij.

We kwamen langs een watermolen en daar stonden knappe Schotse Hooglanders. Spijtig dat ze wat ver weg stonden. Aan de molen lag graan dat in de buurt geoogst was en dat door ons prompt al eens geproefd werd. Op de terugweg van de molen splitsen we ons op en konden diegenen zonder rolstoel een klein weggetje door de weilanden nemen. Er was ook een smal bruggetje maar dat zag Tess niet zitten! We stapten terug huiswaarts langs één van de vele meanderende beekjes. Cara vond het weer goed genoeg om een plonsje te wagen. Ze moest wel geholpen worden om terug uit het beekje te geraken. Peter nam even het camerawerk over zodat ook Tom eens op de film kon staan.

Zoete en zoute pannekoeken wachten op ons bij thuiskomst. Dat kon er goed in. Men had er duidelijk niet stil gezeten terwijl we weg waren. Stef had een knappe puzzel geknutseld om als cadeautje mee te nemen naar huis. Lin had hem daar zorgvuldig in bijgestaan! 

En dan moesten we weer aan die onvermijdelijke opruim beginnen! Ondertussen kon er nog wat gespeeld worden met het gerief dat nog niet ingeladen was. Of nog stiekem een chipje en een cola verorberd worden. Hoewel we dachten dat het nooit allemaal opgeruimd zou geraken, vertrokken we toch stipt op tijd.

De terugreis verliep vlot zodat we om 18u de wei op reden zoals verwacht. Daar wachtte ons een leuke verrassing. De ouders hadden een spandoek en ballonnen aan de woonwagen gehangen om te bedanken voor 10 jaar weekend! En ook Lieve was speciaal gekomen om ons te verwelkomen. Zij was het eerste meisje dat ooit in Ranst op hippotherapie kwam en heeft nu zelfs zelf een kindje van 2 jaar. Zij verdienden het zeker om ook mee op de groepsfoto te mogen!! Spijtig dat tegen dat zij erbij stonden, Raf het al genoeg vond en verdwenen was naar de auto.

En daarmee zat ons 10^de weekend erop!!