De Zandhoeve 22-23-24/09/2006

Vertrek om 17.30u. Daar gaan we weer. Tevoren waren er wel de nodige problemen. Toen we wilden vertrekken met de jeep, bleek die een lekke band te hebben. En Tim was er in geslaagd om toch nog op tijd te komen ondanks alle vertragingen met de trein! Het was een hele wirwar van auto’s aan de weide. Toch geraakten we uiteindelijk allemaal in de goede richting. Het was zalig dat we niet zo ver moesten rijden. Het was nog licht toen we aankwamen aan de Zandhoeve.

De paarden hadden hier een comfortabele weide die we niet meer zelf moesten installeren. Wat een luxe! Ze hadden zelfs vriendjes staan in de naburige weiden: 2 paarden en een koe.

Het weer was nog zo goed dat we twijfelden om buiten de tafel te dekken maar we wilden het noodlot toch niet te erg uitdagen. Met het avondmaal werd de gewoonte weer goed ingezet: hier ging weer lekker gegeten worden. Ook al was de keuken wat klein, Ingrid zou haar plan er wel trekken. Na het eten werden de kamers opgezocht en ingericht. Dit waren stuk voor stuk gezellig ingerichte kamers met een eigen badkamer. Dat was knus. Het maakte het ruimschoots goed dat de gemeenschappelijke ruimte wat beperkt was. Het buitenterrein werd verkend. Er waren nog allerlei andere dieren aanwezig: hangbuikzwijnen, geitjes, kippen, ganzen, … Ook Cara, de hond, die weer van de partij was, verkende de buurt.

De tekeningen die de mama van Ben had gemaakt, werden opgehangen. Er hing hier al zoveel aan de muren dat we er amper plaats voor vonden. Sommigen hadden zin in een avondwandelingetje. Hiervan zijn geen foto’s. Het was immers al donker. Daarna bleven we nog gezellig zitten keuvelen terwijl iedereen stilaan zijn bed op zocht.

Na een heerlijk ontbijt zaterdagochtend, maakten we ons klaar voor onze eerste wandeling. De paarden hadden duidelijk ook een goede nacht gehad en hadden er zin in. Tonka was ongelooflijk voorbeeldig en dapper, wat anders niet altijd het geval is. En Bolleke, die was eigenlijk wat zenuwachtig. Het leek wel of ze de rollen eens hadden omgekeerd. Raf en Lut mochten de spits afbijten . De wandeling verliep prima. Er werd paard gereden, gezellig getetterd, met de hond gestapt. Wat was dit een rustig bos! We kwamen bijna niemand tegen, het leek of we het bos voor ons alleen hadden. Onderweg kwamen we mooie koeien tegen die daar voor een goede begrazing van de ondergrond zorgden. Er waren veel open plekken in het bos waar heide groeide. Die was spijtig genoeg al een beetje uitgebloemd. Bas en Thomas waren de volgende die aan de beurt waren. En Kristien die dacht dat ze het dan wat makkelijker zou hebben om de rolstoel te duwen!

Met de boswachter hadden we afgesproken welk parcours we mochten volgen. Net als de vorige jaren kregen we de toelating om af te wijken van de klassieke ruiterpaden. Gelukkig maar voor diegenen die de rolstoelen duwden want ook nu was soms het mulle zand een leuke opdracht om erdoor te geraken. Peter en Ben hebben een stukje op het echte ruiterpad gereden. Daarna was het de beurt aan Tine enTim. Die waren al zo snel op stap dat de fotograaf van dienst niet kon volgen. Toen was het de beurt aan Caroline die tot op het laatst had moeten wachten en de hele tijd flink gestapt had. Thomas mocht nog een keer omdat zijn beurt per ongeluk wat te kort uitgevallen was door een fout in de berekening van de kaartlezer.

Omdat de paarden toch wel zin hadden om hun benen in dat bos eens goed te kunnen strekken, kregen ze de kans om met Lin en Lut nog een toertje te gaan doen terwijl de rest zich te goed deed aan de drankjes waar we de hele weg mee gesleurd hadden! Oef, effe uitblazen. En wat zag Lut er tevreden uit toen ze van hun ritje terugkwamen!! Ze hadden gedraafd en gegaloppeerd, de rit van haar leven!

Tine bracht nog een bezoekje aan de hangbuikzwijnen alvorens we aan tafel gingen waar ze zelf het “zwijntje” kon uithangen. Hoewel, ze was niet de enige!

Na het eten kon er gekozen worden wat we deden. Peter, Ben, Thomas en Kris verdiepten zich in het petanquespel. Zij deden dit zo enthousiast dat ook Raf zin kreeg om mee te spelen. Kristien, Sofie, Caroline, Lut en Tine concentreerden zich op memory. Bas genoot van de muziek. Het was immers zijn beurt om zijn favoriete muziek uit te kiezen die dan gespeeld werd op de muziekinstallatie van Ben die voor de gelegenheid buiten werd opgesteld. Ook het kleien trok de nodige aandacht van verschillende gegadigden. Ben trok zich terug om een paar brieven te schrijven. Tim en Ingrid verdiepten zich in de krant.

En toen kwam Ria met de koe op de proppen!!. Nu gingen we zien of Jorojina inderdaad een echte wandelkoe was. Peter was in zijn nopjes met dit originele gezelschap. En die koe ploetert vlot door het mulle zand en wij maar weer sleuren, tot Bas zijn groot plezier.

De laatste finishing touch werd gelegd aan de kunstwerken. Een lekkere hartige of zoete pannenkoek werd, nog steeds buiten in ons gezellig hoekje, verorberd en daar kwam de djembee-man al aan. We hielpen mee om alles op te stellen op de weide achter het huis en installeerden ons voor een heuse djembee-sessie. Dit hadden velen van ons nog nooit gedaan. Raf genoot er op zijn manier van: hij vond het wat te overweldigend maar kwam toch af en toe een flinke dreun op de djembee geven om dan weer weg te spurten. De ene keer al wat beter in de maat dan de andere, kwamen we met momenten toch tot een heus mooi samenspel, geleid door Peter die door de djembee-man als “maestro” werd benoemd. Bas genoot van de eerste tot de laatste slag. Met momenten klopte hij mee met zijn handen en de zang was van hem afkomstig! Tim gaf zich helemaal en begon zelfs knap te dansen. Ik veronderstel dat dit soort dans ook weer een eigen benaming heeft, maar daar ben ik niet zo in thuis.  Caroline ging meedoen. Het was echt niet evident om op die muziek te bewegen (zeker niet wanneer we de maat al eens kwijt raakten). We kregen ook de kans om andere muziekinstrumenten uit te proberen. Tine keek en luisterde vooral goed naar de rest en uitte zichtbaar haar appreciatie. Vooral Lin mocht van haar geen moment adem nemen en moest flink verder kloppen. Ben was ondertussen te moe geworden om nog mee te kunnen doen. Het was ook al later geworden en donker. Tijd dus om het bed op te zoeken. Bas, Thomas en Lut bleven nog het langste nakaarten. Wat zijn die avonden toch ook gezellig.

De volgende morgen hadden we voorzien dat sommigen wel wat langer zouden willen slapen. In de meisjeskamer bleef het stil dus waren we in het gedacht dat ze daar ook nog sliepen. En die Lut maar moeite doen om Caroline en Tine nog wat te laten slapen! Tine is immers altijd in vorm of het nu ochtend of avond is! Er was een brunch voorzien. Het werd dan ook een maaltijd die voor twee kon tellen met alles er op en er aan: verse fruitsla, eieren met spek, bonen, worstjes enz. We konden wel uren aan tafel blijven zitten. Het was dan ook altijd een gezellige boel, zeker met het gegrap van Wouter, onze “voorzitter” erbij.

OK, nu konden we er weer tegen om terug op stap te gaan. Hoewel, Raf had meer zin om bij zijn muziek achter de toog te bijven; tot hij zijn tok op kreeg en weer de spits mocht afbijten. We hoopten dat Bolleke wat minder zenuwachtig zou zijn, nu hij gisteren de benen eens had mogen strekken. Aanvankelijk leek het inderdaad dat het geholpen had. Telkens hij moest wachten op de achterhoede of op de wissel van ruiter werd zijn geduld toch weer op de proef gesteld. Toen het na onze hapjespauze aan Tim was, kon hij echt niet meer stil staan. Tim verkoos dan toch de begane grond boven een ritje op Bol. Hij zou thuis in de piste zijn schade wel inhalen. Misschien zat er stiekem nog teveel ritme in zijn lijf van de vorige avond en had Bol ook zin in een djembee-dansje!

Terug in ons huisje werd het inpaktijd. Ingrid was al druk in de weer met de hapjes voor onze kleine receptie. De eerste ouders kwamen toe. Iedereen had de weg goed gevonden deze keer. En weer konden we buiten van het goede weer en al dat lekkers genieten: belegde broodjes, tiramisu, chocomousse…”voor een kleinigheidje zorgen is genoeg”, hadden we aan Ingrid gezegd.

Ouders, oma’s, broers, zussen, lieven,… iedereen kon zien hoe geslaagd dit weekend weer geweest was (en stiekem jaloers zijn dat zij er niet bij waren)!

We danken onze sponsors die dit weekend mee mogelijk maakten: 

• Kiwanis Malle die dankzij hun geldelijke steun ervoor gezorgd hebben dat we dit weekend hebben kunnen aanbieden.

• Kolum Verzekeringen die onze extra reisverzekering voor dit weekend gratis bezorgde.