De Zandhoeve 21-22-23/09/2007

Goede weersvoorspellingen...dit betekent uiteraard dat ons paardenweekend er aan komt! We durven het bijna niet meer geloven maar ook dit jaar zag het er naar uit dat we heel veel geluk gingen hebben met het weer!

Het was nog even spannend of de ploeg wel compleet zou zijn want Tine en Wannes waren niet naar school kunnen gaan omdat ze ziek waren. Beiden vonden dit echter geen reden om niet mee te vertrekken.

Vrijdagavond was het weer een drukte aan de wei: uitladen, overladen, afscheid nemen en weg waren we. Wannes, Lin en Ine(de nieuwe begeleidster), kwamen wat later na. Ze arriveerden in Heppen net op tijd om mee aan tafel te kunnen schuiven. Ingrid had al een lekkere maaltijd klaargemaakt en Caroline had de tafel al helpen dekken. Gelukkig dat Lin er was want die wist ten minste hoe Tine haar bordring aan haar bord moest! Brigitte (onze andere nieuwe begeleidster) en de rest was er maar mee aan het knoeien en hulp van Tine moesten we niet verwachten. Die kreeg eerder de slappe lach. We zaten buiten in de tent met verwarming en verlichting. Best gezellig. Nu waren we helemaal op kamp!

De kamers werden ingericht, de bedden opgedekt. Peter installeerde zelfs een veldbed zodat ze gemakkelijk met drieën op de kamer konden slapen. Iedereen vond zijn plekje. Wat later op de avond verhuisden we maar naar binnen. Nog wat gezellig kletsen en dan naar bed zodat we goed in vorm waren voor de volgende morgen.

Ben, Wannes en Peter waren al vroeg van de partij. Die kregen dan al maar een pré-ontbijt want er lagen nog heel wat slaapkoppen in hun bed! Gelukkig waren er weer de nodige strips en spelletjes om het wachten op de anderen toch wat aangenaam te maken.

Daarna volgde dan het uitgebreide ontbijt, zoals we het gewoon zijn. Ook Bruce en Bolleke waren al in hun nopjes. Voor Bruce, Klik om te vergrotende pony, was het de eerste keer dat hij mee op weekend mocht. Tonka kon er immers dit jaar niet bij zijn want zij moest nog voor Haliënto, haar veulen, zorgen. Bruce vond het best spannend en zag het duidelijk goed zitten. 

Toen kwam Lieve nog aan. Zij kon pas vandaag op weekend komen en was net op tijd om nog mee op wandeling te kunnen vertrekken. Kris was de weg al gaan verkennen en had er een fotozoektocht van gemaakt. Bruce werd ingespannen, Bol werd opgezadeld, de rugzakken gevuld. Thomas mocht samen met Wouter de spits afbijten op de koets en Lut mocht als eerste op Bol.

We vertrokken eerst langs het dorp. Het was immers niet zo simpel geweest om een weg uit te stippelen waar we zowel met het paard als met de koets door konden. We zaten vlak bij een natuurreservaat maar daar waren de wandelwegen afgemaakt met slagbomen waar we niet altijd naast konden. Het was al echt ‘T-shirtenweer’. We trachten onze weg te vinden met de beschrijving en de stafkaart, af en toe liepen we een beetje verloren (tot groot jolijt van diegenen die op dat moment net op de koets of op het paard zaten), we zochten waar de juiste foto paste, we wisselden van ruiter. Het was een mooie omgeving en gelukkig vielen de wegen nog goed mee voor de rolstoelen. We hebben al erger meegemaakt

Ook Cara, de hond, zag het perfect zitten. Geregeld nieuwe baasjes bij wie ze aan de leiband mocht meelopen, af en toe eens op het koetsje zitten, en veel knuffels krijgen! Thomas was de cameraman van dienst. Hij had de avond tevoren al les gehad van Wouter. Benieuwd wat er van zijn filmdebuut gaat komen. Ben had het eveneens druk met zijn nieuwe fototoestel.

Na een flink eind gestapt te hebben was er tijd voor een koek en een drankje. Geen overbodige luxe. Bruce zag dat ook wel zitten. Vlug wat knabbelen aan het gras. Bol wou altijd maar verder stappen. Hij wou de nodige kilometers doen. Lin had zich dan maar op hem geïnstalleerd om hem wat rustig te houden. Terug aan ons huisje gekomen, konden we alweer aan tafel. Spaghetti schafte de pot deze keer. We waren allemaal toch best wel moe. Ook Bolleke en Bruce.

Gelukkig konden we in de namiddag wat kiezen wat we deden: luieriken, petanquen, genieten van de zon of net van de schaduw, tekenen, lezen, schilderen, kleien, met ytonblokken werken. Er kwam zelfs een echte kunstenaar langs, Fabrice, die ons wat wou helpen om mooie dingen te maken. Vooral Ben, Peter, Wannes en Tim werkten met hem. Thomas maakte een knap schilderij van een paard. Caroline maakte een tekening samen met Tine en Tine mocht kiezen wat erop stond en welke kleur het moest hebben. Lut bewerkte een duivel in klei en terwijl wij het keiknap vonden, vond zij het maar niks! Ben maakte een knappe tekening en kreeg veel bewondering voor zijn stijl, vooral van Peter. Bas genoot van de drukte om hem heen en lag rustig te genieten. Raf tekende met de stiften en ontdekte het leuke gevoel van klei. Hij vond zelfs het kleiknippen uit! Wanneer bij Tim de inspiratie kwam, was hij niet meer te stoppen. Hij zou een boek kunnen schrijven met zijn theorieën achter zijn kunstwerken. Lieve genoot van de zon. Daarna moest ze de lijm nog van het tentzeil schrobben. Lieslotte had het mooie spandoek, dat ze 2 jaar geleden maakte samen met Lut, hier opgehangen maar het viel steeds naar beneden en het enige resultaat was kleefstof op onze mooie ramen! Wouter, hulpvaardig als hij is, ging het tentzeil tegen houden! Leuk neveneffect dat zijn rug zo een krabbeurt kreeg!

In de keuken was het al weer een drukte van jewelste. Zelfs onze kunstenaar ging mee helpen koken. Vispannetje deze keer. Bas ging er niet magerder op worden dit weekend! Omdat hij maar bleef eten, loste Lut Kris af met het eten geven. Ook Raf liet het niet aan zijn hartje komen. Zelfs Cara had een culinair weekend. De meegebrachte hondenbrokken gingen terug naar huis want mevrouw at het overschot van het vispannetje! En nog pannenkoeken voor dessert.

De avond verliep gezellig met uno spelen, bijbabbelen, de weg uittekenen voor de volgende dag. We moesten immers een nieuw parcours uitvinden want we hadden ontdekt dat er op zondag een ponytornooi met wel 1000 pony’s werd georganiseerd en dat zou beslist geen rustige weg zijn om langs te gaan wandelen met ons bont gezelschap. Tim volgde de voetbaluitslagen. Thomas genoot van zijn kriekbier. Iedereen kroop moe en tevreden in bed. Wel gezellig op die jongenskamer: licht uit en alle drie met hun pillicht nog één van de strips lezen die Peter had meegebracht. In de kamer daarnaast las Caroline nog een verhaaltje voor haar kamergenoot voor. Raf installeerde zich knus in zijn 2-persoonsbed en Bas lag al snel te snurken!

Na een rustige nacht (deze keer hadden we niet de hele nacht in de verte lawaai van één of andere fuif)genoten we weer van een stevig ontbijt. Vers gebakken croissants en chocoladebroodjes. Ook voor Raf waren er speciale broodjes aangepast aan zijn dieet. Het was even wennen maar eens geproefd, goed bevonden. We bleven niet te lang treuzelen zodat we op tijd op wandeling konden vertrekken. We moesten immers deze keer op tijd terug zijn want de ouders kwamen tegen 14u. Brigitte wou haar klokhuis nog delen met Bruce of Bol. Deze vonden echter dat ze het zelf maar moest komen brengen in de wei en verzetten geen voet. Misschien hadden ze door dat hen weer een hele tocht wachtte.

Lut kreeg nog even menles omdat het kon dat ze onderweg een stuk samen met Tim op de koets zou zitten. Ze vond het ‘keicool’. Lieve genoot ervan dat ze ondertussen wat tijd had om met Bol rond te stappen.

En weg waren we weer. Deze keer zonder fotozoektocht (en zonder koek of drankje!) en met een alternatieve route (waar Kris toch weer in slaagde om af en toe verkeerd te zitten!). Even twijfelden we of het voor Bas niet allemaal wat te vermoeiend werd. Hij maakte ons echter al snel met zijn glimlach duidelijk dat we ons geen zorgen moesten maken en deed dan toch de hele tocht mee. Wannes zat voor de eerste keer op Bol met het zadel. Toch wel wat spannend even vooral omdat Bol geen zin had om geduldig te wachten tot hij geïnstalleerd was. Eens vertrokken zag hij het echter perfect zitten. Ben maakte zijn fotoreportage zelfs van op de koets. Raf genoot van het rijden op Bol. Hij zat op het zadel alsof hij nooit anders gedaan had! Caroline genoot van de keren dat Bruce met de koets voluit mocht gaan en een drafje, zelfs een galopje mocht placeren onder luid “yeehaa”geroep!

Terug aan ons huis gekomen waren er al enkele ouders. Tine en Caroline gingen zich nog vlug ‘optutten’ met schmink en nagellak! Stilaan stroomde de tent vol en werd ook de tafel voor het koude buffet gedekt. En ook die stond goed vol hoewel Ingrid maar schrik had dat ze niet genoeg zou hebben!!

Lekker eten, gezellig babbelen ... de tijd vloog snel en het werd stilaan tijd om op te ruimen. De tent werd in een minimum van tijd afgebroken met zoveel helpende handen. Opruimen, afwassen, inpakken en... het weekend liep nu echt op zijn einde.

Stilaan vertok iedereen. Bruce en Bol werden als laatsten opgeladen.

Moe maar erg tevreden.

We danken onze sponsors die dit weekend mee mogelijk maakten: