De Bloem - Overloon 26-27-28 september 2008

Beetje een speciaal weekend dit jaar! Op stap naar het buitenland en …enkel met de pony’s en de nieuwe koets.

Alles was goed voorbereid en het wordt bijna saai aan ons verhaal maar het weerbericht klonk weer erg veelbelovend. Een nazomertje werd aangekondigd. De pony’s vertrokken al vroeger met Wouter en Liesbet zodat ze goed op tijd aankwamen in Overloon waar ze nog in het lichte hun weekendverblijf konden ontdekken en wat konden bekomen van de reis in de aanhangwagen waar zowel de pony’s als de koets in vervoerd konden worden. De rest van de bende vertrok aan de wei rond 18u. Deze keer hadden we voorzien dat alle auto’s op de wei konden. Ben loodste iedereen veilig door de toch wel diepe put in de weg. Een beetje avontuur mag het wel hebben als wij op weekend gaan, zo konden de ouders daar ook wat in delen! Prompt werd er al gestart met de fotoreportage door de verschillende reporters. Nog wat gezellig keuvelen op de wei, de laatste richtlijnen werden uitgewisseld. Wim installeerde zich alvast in de auto van Lin: tok op, laarsjes aan en strip in de hand… hem zouden we alvast niet vergeten.

Toen we toekwamen in Overloon was het al aan het donker worden. Binnen stond de tafel al gedekt en was Ingrid al druk in de weer in de keuken. Alles werd uitgeladen. Kamers werden verdeeld. We waren opgetogen over het ruime en toch gezellige verblijf. Iedereen was snel op zijn gemak. We verorberden ons lekker avondmaal en beseften weer snel dat het een culinair weekend ging worden. En Raf ontdekte opnieuw dat een glutenvrij dieet niet betekende dat je niet lekker kon eten. We gingen slapen met het leuke vooruitzicht op een weekend vol avontuur. Bas en Tine beschikten deze keer over een schitterend hoog-laagbed met alles er op en er aan. Gedaan met de matrassen op de grond!

De volgende morgen zagen we pas goed hoe leuk de pony’s geïnstalleerd waren. Zij stonden aan het raam van onze woonkamer te grazen en we konden hen van binnen goed in ’t oog houden en zaten op de eerste rij wanneer ze elkaar weer eens schattig aan het knuffelen waren. Ben, Peter en Wim waren de vroege vogels die eerst nog wat strips lazen alvorens de rest tevoorschijn kwam aan de goed gevulde ontbijttafel. De pony’s rustten nog even uit want ze hadden al gehoord dat hen een lange tocht te wachten stond. Het was immers goed weer en dan gingen we voor een hele dag op stap met picknick onderweg. Cara, de hond, nam ook nog even pauze. Er was altijd wel een welwillende knuffelaar in de buurt.

De fluovestjes werden bovengehaald, de koets kwam tevoorschijn, de pony’s ingespannen. Er kwamen nog een paar rare vogels het erf op. Het waren de buren die verkleed op ruiltocht gingen en een hard gekookt ei kwamen inwisselen! Raf en Bas mochten de spits afbijten. Eerst een klein stukje langs de baan en dan doken we het bos in. Het beloofde een knappe wandeling te worden. Een eerste hindernis wachtte ons op aan het einde van deze weg! De weg ging hier stijl naar beneden en daarachter moesten de pony’s direct naar rechts want anders doken ze het kanaaltje in!! Voor alle veiligheid hadden we de passagiers maar al laten uitstappen zodat alleen Wouter, de koetsier, moest zwemmen in geval van nood!  Wouter had de bocht even verkend en zag het met volle vertrouwen tegemoet. Kris was er toch niet gerust in. Zij moest voor alle veiligheid achter de koets stappen en indien nodig mee afremmen. Hoewel dat absoluut niet nodig was, hing ze er toch maar aan te bengelen. Echt overbodig want koetsier en pony’s deden het schitterend. De afdaling voor Bas en Tine was minstens even leuk. En ook zij moesten gelukkig hun zwembroek niet gebruiken.

Nu waren we weer op een erg mooie weg aanbeland. Naast ons liep een kanaaltje met af en toe een bruggetje wat natuurlijk een mooi decor was voor de nodige foto’s. Tine en Wim waren de volgende gelukkigen. De koets op en neer laten gaan om de rolstoelen er in te zetten of eruit te halen…het ging allemaal vanzelf ondertussen en iedereen hielp al eens mee. Ook het aan- en afzetten van de handrem werd vlot gehanteerd op bevel van de koetsier. Tom had het druk als cameraman van dienst. Er was altijd wel iets leuks om te filmen.

Ondertussen liepen we door een weg die meer door het open veld liep. Het werd echt al warm. De pony’s hun zweet werd met de handdoek afgeveegd. Rommeke en Bruce deden flink hun best. Stilaan was het de beurt aan Ben, Peter en Tom om op de koets te mogen. We hadden met Ingrid afgesproken dat we haar zouden bellen als we aan onze laatste etappe van de voormiddag zouden beginnen zodat zij onze picknick kon brengen. Dit bleek echter een probleem..we konden haar niet bereiken. Wat nu…we begonnen toch al wel honger te krijgen van dat verre stappen! Dan maar eens proberen om ons logeerhuis op te bellen. We vroegen aan mensen van een huis in de buurt of ze het nummer voor ons wilden opzoeken. Zij waren zeer hulpvaardig toen ze onze uitgehongerde bende zagen! Geen antwoord!

Dan stuurden we maar een SMSke naar Ingrid, misschien lukte dat wel. Er kwam geen antwoord maar we trokken toch maar verder. Het vertrouwen was groot dat ze wel zou opdagen. En inderdaad…toen we nog volop aan het stappen waren, passeerde ons een welbekende auto en was de opluchting groot dat we niet zouden moeten verhongeren.

Aangekomen op onze picknickplaats werden de pony’s uitgespannen zodat ze wat konden rusten en grazen. De tafel werd gedekt en …zelfs als we picknicken is het met alles erop en eraan: een dampende pot soep, belegde broodjes, klaar gemaakte papjes …. Er werd duchtig gesmikkeld en menig voorbij fietsende toerist wierp een jaloerse blik op onze tafel! Ondertussen waren we zo vol vertrouwen in het weer dat we Ingrid haar auto ook maar ineens vol laadden met al onze jassen, vestjes en …Wim zijn steen die hij al de hele tijd meesleurde! Af en toe werd onze rust wel verstoord door mensen die op quads passeerden en het nodige stof deden opwaaien. Al een geluk dat zij niet ons ganse parcours volgden. Geregeld passeerden er ook oldtimers. Dat leek ons al iets charmanter.

We trokken verder. We hadden al besloten het parcours van de namiddag toch wat in te korten. Pony- en kinderbeentjes werden moe! Hoewel…Peter, Tom en Raf bleken wel geoefende wandelaars! Bas en Raf namen terug plaats op de koets. We zouden nu iets sneller van plaats wisselen omdat we een kortere terugweg namen. Tom en Ben waren de volgende gelukkigen. Zij moesten wel even uitstappen want nu moesten we diezelfde gevaarlijke plaats van daarstraks in omgekeerde richting bergop doen. Vol enthousiasme galoppeerden de pony’s de berg op. En deze keer was Kris er wel gerust in en trouwens…zelfs als ze mee had willen duwen, ze kon hun tempo toch niet volgen. Tine, Peter en Wim mochten als laatsten op de koets. Zo was het voorzien ten minste. Ben en Tom bleken echter een beetje misdeeld en kregen nog een extraatje. Wim mocht als benjamin van de hoop blijven zitten! Dat krijg je natuurlijk wanneer routes gewijzigd worden; dan wordt het moeilijker om de afstanden juist te verdelen!

Terug in ons huisje aangekomen, kon ieder kiezen wat ze wilden doen. Wim, Tine, Peter en Tom trokken met Lin en Kris nog snel naar het oorlogsmuseum. Dat sloot om 17u maar vermits het nu 15.30u was, wilden we er toch nog naartoe. Kris had zelfs de tijd niet om van broek te verwisselen. Tom kreeg het al opzijn heupen van haar gezaag over haar vuile broek! Hij kon het zich niet aantrekken want samen met Peter was hij erg geboeid door al wat ze te zien kregen. Voor hen mocht dit gerust wat langer duren. Wim ging in sneltreinvaart door het museum en vond het schitterend. Tine was er vooral op uit om erbij te zijn en was eigenlijk te moe voor al deze extra indrukken. In het huisje had Ben snel terug al zijn energie en boog zich samen met Liesbet en Sofie over het maken van nieuwe letters voor de piste. Bas was blij dat hij zich languit mocht uitrekken op zijn matras, lekker in de tuin, Raf installeerde zich met zijn muziek en een drankje. Kristien hield een oogje in het zeil en weldra genoot iedereen van de zon. Ze moesten wel geregeld opschuiven vermits de zon begon te zakken. Al goed dat we zo een grote tuin hadden. De pony’s genoten van hun verdiende rust. De museumgangers kwamen terug en installeerden zich snel nog mee in de tuin.Eindelijk een rustmoment waarop Ben zijn interview kon afnemen van Kris (wat hij al bij het vertrek had willen doen). Onze lachspieren kregen het weer te verduren.

En toen…verrassing. Ingrid kwam met een uitgebreid aperitief op de proppen. Zij wou een feestje doen om Kris te bedanken voor de leuke momenten op het weekend. Alle redenen zijn goed om een feestje te bouwen natuurlijk. En Liesbet maar wachten tot de toespraak voorbij was zodat ze eindelijk haar mooie bloemen kon afgeven. Tine, die even was gaan liggen op bed om te bekomen van de drukke dag en die al een douchke had gepakt, kwam er snel bij zitten. Dat mocht ze toch niet missen zeker! Een kort tukje was voldoende geweest om terug in vorm te zijn en …geef maar hier die lekkere olijven. Er was trouwens heuse kinderchampagne!

Moe en voldaan konden we dan aan het avondeten beginnen. En dan nog afsluiten met pannekoeken en ijs als dessert! Het ijs kwam van een bekend ijssalon uit de buurt. Raf heeft het geweten want hij had gerust het bosbessenijs op zijn eentje kunnen opeten! Nog wat gezellig nakeuvelen en dan allemaal naar ons bed, nagenietend van een heerlijke goedgevulde dag!

De volgende morgen weer heerlijk ontbijten en ons klaarmaken voor de laatste tocht. Iedereen werd iets beter tegen de zon beschermd want die was alweer van de partij en we zouden meer door het open veld wandelen. Wie had nu gedacht dat we daar zo rekening mee zouden moeten houden.

Pony’s ingespannen, koets op en neer, Ben en Tine beten de spits af. Cara was natuurlijk ook weer van de partij. Zij hoort er voor iedereen toch echt wel bij. Wim begon al snel terug zijn verzameling stenen uit te breiden. Deze keer met iets kleinere stenen! Aangezien Bas geen zonnebril of pet verdroeg maar toch wel last had van de zon, moesten we creatief zijn. Meneer had 3 mensen ter zijner beschikking: 1 duwt de rolstoel en de 2 anderen mogen een vestje voor de schaduw voor zijn hoofd houden. Bas vond het best leutig. Tom, Peter en Wim waren de volgenden die hun benen wat konden laten rusten. Iedereen voelde toch wel dat we gisteren al serieus wat afstand hadden afgelegd. Het tempo lag duidelijk lager. Al goed dat er voor vandaag een kortere wandeling was uitgestippeld. En die Sofie moest dan haar boeleke ook nog meedragen! Na nog een stop voor een drankje en een koekje kwam de laatste etappe. Bas en Raf mochten op de koets.

Terug aan ons huisje aangekomen waren de pony’s zeer tevreden dat ze eens goed hun bezwete velletje in het zand konden rollen. Zij kregen een buffet van wortelen en wij konden ons tegoed doen aan pita en groententaart. Iedereen kreeg nog een mooi T-shirt als herinnering en toen konden we aan de grote inpak beginnen. Wat een verhuis is het toch telkens weer! 

De terugrit verliep gesmeerd. Geen enkele file! Toen we de wei opreden stond iedereen ons al ongeduldig op te wachten. Best een leuke verrassing toen we allemaal in dezelfde T-shirt tevoorschijn kwamen. Dat vroeg om een groepsfoto! Spijtig dat Kristien er niet bij was. Zij was al vroeger huiswaarts vertrokken en Liesbet..die was ook ontsnapt en zat bij haar paardje. Cara kwam wel mee voor de foto!

En toen vertrokken de ganzen zuidwaarts. Ze wisten dat, wanneer wij terug zijn van ons jaarlijks weekend, de herfst zal beginnen!