De Bloem - Overloon 11-12-13 september 2009 

11 september 2009. Dit jaar trokken we vroeg in de maand op weekend. Liesbet en Wouter waren weer vroeger vertrokken met de aanhangwagen met de pony’s en de koets en ook Ingrid stond al in haar potten te roeren. De rest vertrok met 3 wagens van op de wei. De reis verliep vlot. Aan Eindhoven hadden we wel even file aan wegenwerken daar. Iedereen volgde gelukkig de juiste weg en er waren voldoende medepassagiers in de auto’s die dit mee in ’t oog hielden.

Toen we toekwamen in De Bloem (de mooie naam van ons verblijf), werd de teneur al direct gezet. Tine was immers verjaard de voorbije week en op de salontafel stond het gerief al klaar voor een feestelijk aperitief. Eerst nog alles uitladen. Da uitrusting wordt almaar beter. Tom had zelfs zijn laptop bij! De kinderchampagne werd uitgeschonken, de hapjes tevoorschijn getoverd  en …we waren weer vertrokken voor een culinair weekend. Toch eens proberen of Bas geen extra smaakje lustte in plaats van plat water… toch maar liever niet blijkbaar. Na een zangstonde voor de jarige, gingen we aan tafel. Buiten was het al donker. De pony’s waren op hun gemak. Ze herkenden het zeker nog van vorig jaar.

Als feestmenu gingen we gourmetten! Leuk, ieder kon zelf kiezen wat hij het lekkerste vond en zo samen kokkerellen heeft ook wel iets.

De slaapkamers werden op dezelfde manier verdeeld als vorig jaar. Enkel Ben K. was er als nieuwe extra bij. Die mocht mee op de kamer bij Peter en de andere Ben. Ja, het was niet simpel dit jaar met de 2 Bennen. Ben VR deed al moeite om zichzelf een andere naam te geven. Toch klonk dat wat raar. We hebben dan in onderling overleg zijn naam maar wat vervormd: DaniBen. Ben K. werd snel opgenomen in hun groepje. Na wat overleg werd besloten wie boven en wie beneden sliep en hoe alles werd ingericht.

De volgende ochtend waren Wim, Peter en de Bennen al vroeg van de partij. Boekje lezen, puzzeltje maken, uno spelen, de ridders uitstallen…eigenlijk gebeuren er al heel wat activiteiten voor die andere slaapkoppen tevoorschijn komen. Stilaan geraakte iedereen gewassen, aangekleed en paraat. Sofie, die pas vanmorgen naar Overloon vertrokken was zodat ze haar flinke dochter niet te lang moest missen, kwam tijdens het ontbijt aan.

Na het ontbijt werden de pony’s ingespannen voor onze eerste wandeling. Tom is hierbij steeds de vaste helper. Hij mocht samen met Peter de spits afbijten op de koets. Getooid in onze gele hesjes trokken we op pad. Deze keer vertrokken we richting dorp en moesten we een klein stukje langs de rand van het dorp wandelen. De pony’s zagen het volledig zitten en natuurlijk Cara de hond ook.

De manege, Het Tweespan, leek ons de uitgelezen plaats om een eerste wissel te doen. Kris had beloofd dat we vandaag comfortabele wegen zouden hebben om met de koets en de rolstoelen te rijden. Hadden ze daar nu toch net nieuwe steentjes gegooid zeker die nog moesten vast gereden worden!!! Tine en Raf waren de volgende gelukkigen die op de koets mochten. Telkens waren er wel genoeg kandidaten om de koets te laten zakken en op te krikken.

Het weer was niet zo schitterend als we meestal gewoon zijn. Bewolkte lucht, soms wat dreigend. Maar tot hiertoe bleven we droog. Na een koekje en een drankje waren Wim en Bas aan de beurt. Dit weggetje werd herkend door sommige pienteren. Vorig jaar hadden we hier ook gelopen. Weldra sloegen we echter af naar de andere kant om een lange weg te volgen die wel voor ons leek aangelegd: zandweg voor de pony’s en een mooi asfaltpadje voor de rolstoelen, en de voetgangers konden kiezen.

De Bennen begonnen moe te worden. Gelukkig was het nu aan hen om uit te rusten op de koets. Ben K. had zich al helemaal weggemoffeld in zijn jas want hij had een paar druppels gevoeld en haat regen. Het was echter niet de moeite. Terug op weg naar ons huisje kwamen we een hele bende kleine pony’s tegen. Ze waren geweldig in ons geïnteresseerd. Hoe schattig die kleine veulentjes! Ook onze cameraman, Tom, vond dat hij hier beelden van moest hebben.

Terug aangekomen was Ingrid weer druk in de weer in de keuken. Wim amuseerde zich met de jacht op de vliegen. Hij was nog niet moe. DaniBen las liever de krant. En Lin liet Bas al vast kiezen wat hij als namiddagactiviteit wou doen: oorlogsmuseum of zoo.

Een heerlijk croqueske met de nodige groenteslaatjes erbij. Het ging weer goed binnen. Tot plots…het brandalarm ging af. Ja, dat krijg je wanneer de croque net iets te lang in de pan ligt. DaniBen vond het als gespecialiseerde brandweerman wel spannend en wou zeker op de foto met de geactiveerde rookmelder. Peter kwam met verschillende raadseltjes op de proppen aan tafel; moesten we nog nadenken ook!

 In de namiddag ging de grootste bende naar het oorlogsmuseum. Niet te verwonderen natuurlijk als je met het merendeel jongens op schok bent. Tine en Raf gingen met Liesbet en Kristien naar de zoo. Het was een zeer mooie zoo. Je wandelde er soms echt tussen de dieren. Raf genoot duidelijk van de rust en Tine kreeg zelfs bezoek van een aapje.

 De Bennen, Peter, Wim, Bas en Tom trokken naar het oorlogsmuseum samen met Lin, Sofie en Kris. Nu hadden we meer tijd voorzien dan vorig jaar zodat we goed alles konden bekijken. We hadden echte experten bij wat betreft het oorlogsverleden. Ik denk dat ze er best gids konden spelen.

Terug in ons huisje gekomen kon ieder wat ontspannen. Raf kreeg plots een puzzeldoos in de gaten en toverde prompt een puzzel tevoorschijn. Dat hadden we hem nog nooit zien doen. Cara was thuis gebleven en ondertussen uitgerust en dus klaar voor een spelletje in de tuin. We konden aan tafel en …we bleven feesten. Ingrid had een schitterende taart gemaakt voor Tine haar verjaardag. Eigenlijk was die al voor de avond tevoren voorzien maar doordat we toen ook al een feestelijk aperitief hadden, werd het dan van het goede wat teveel. Op de taart was de piste uitgebeeld met verschillende tekeningen voor de letters en er stond zelfs een heuse ruiter te paard op. Het leek wel Tine. Het water kwam ons al in de mond.

En ook nu was het al donker. Wim vond dat Cara, die moe onder tafel lag te slapen, ook een knuffel verdiende in haar bedje en legde zijn eigen knuffel erbij. DaniBen en Tom keken naar een film op de laptop van Tom. ’t Is te zeggen …veel kijken was er bij DaniBen al niet meer bij. Peter en Ben K. trachtten de video van Home Alone in gang te krijgen. Ze werden alvast gewaarschuwd dat ze die niet meer zouden kunnen uitkijken want dat het dan veel te laat zou worden.

De volgende morgen waren er toch weer al enkele vinnigen, Wim en Ben K., die zich al in de mood voelden om twister te spelen. Je van ’s morgens vroeg al zo in bochten wringen! DaniBen hielp in de keuken. Voor Raf was een mooi muziekje voldoende aan activiteit. En de strips blijven ook steeds dienst bewijzen.

Na het klassieke lanterfanten, kon de volgende tocht aanvatten. Nu trokken we de andere kant op en doken snel het bos in. Aan de ballonzuil, een monument dat we in het bos tegenkwamen, kwamen we zelfs als tegenligger een koets tegen. Allemaal tof die boswegen maar het was toch geregeld duwen geblazen met de rolstoelen. Al een geluk dat er steeds bereidwillige helpers waren. Tine en Bas lieten het in ieder geval niet aan hun hartje komen. En daar kwamen we terug op een pad dat we ook herkenden van vorig jaar, naast dat mooie kanaaltje. Dat wil zeggen dat er een knappe bergop ging volgen, die door de ene al wat vlotter genomen werd dan door de andere! Onderweg kregen we nog een lesje in landbouw: een grote machine was aardappelen aan het rooien. Indrukwekkend.

Toen Ben K. op de koets mocht, wou hij zich ineens goed installeren en deed zijn schoenen uit. Hem zouden ze niet meer laten stappen! Wim mocht als benjamin van de groep een beurt extra op de koets. Daar had niemand iets op tegen.

Terug in ons huis wachtte ons natuurlijk weer lekker eten en Ingrid haar ondertussen beroemde chocomousse mocht niet ontbreken. Nog poseren voor een mooie groepsfoto en het opruimen kon beginnen. Moe maar tevreden reden we huiswaarts. Aan alle mooie verhaaltjes komt immers een einde.