Stilaan groeide het idee om eens van dit individuele af te stappen. Zou het zinvol zijn om er eens een weekendje op uit te trekken met deze 6 mensen en de 2 paarden die voor de hippotherapie gebruikt werden? Zou dit een gemeenschappelijk aanbod kunnen zijn dat aan hun gemeenschappelijke vraag kon beantwoorden? Via de ouders werd gepolst of ze van mening waren dat hun kinderen hier plezier aan zouden beleven en zo kreeg het idee stilaan vorm. Het was een experiment maar we wilden ervoor gaan. We wisten niet hoe de kinderen op mekaar zouden reageren, of er een meerwaarde zou inzitten in het beleven van zo’n weekend.

Ondertussen hebben zij ons hiervan zelf wel ten volle overtuigd en wel in die mate dat we dit als een jaarlijks te realiseren project willen ontwikkelen.  

Het werd een succesverhaal voor elk van hen, wat duidelijk te merken was aan de stralende blikken. Alles was zorgvuldig voorbereid. Er was extra volk mee zodat we op wandeling met 6 mensen waren om hen te begeleiden wat geen overbodige luxe was.

Lieve die soms behoorlijk agressief uit de hoek kan komen, ontpopte zich als een hulpvaardig en verantwoordelijk meisje met een gezonde interesse voor de problematiek van de anderen. Ze was erg ontspannen en genoot van de omgeving en de zorg voor de paarden.

Tim moest eerst zijn draai vinden in de vreemde omgeving maar eens hij wist waar zijn bed stond, was hij gerust gesteld. Genietend van de wandelingen praatte hij honderduit en vooral de honden die ook mee kwamen, genoten zijn aandacht.

Raf was gefascineerd door het huis met al zijn hoekjes en kantjes en vond weldra een plekje op de vensterbank met mooi uitzicht waar hij zich opperbest voelde.Op wandeling genoot hij van al wat de omgeving hem te bieden had en zelfs zijn tevoren panische angst voor honden leek hij te overwinnen. Hij werd hierin ook sterk aangemoedigd door de anderen.

Tinne was een lachebekje van het begin tot het einde. Ze trok goed haar plan en genoot van de aandacht van de anderen bij het aanleren van haar gebarentaal. Ze was fier dat ze haar kamer mocht delen met Lieve, die haar dan ook lief toestopte als ze haar knuffel was kwijtgeraakt.

Pieter die zich aanvankelijk niet direct een houding had weten te vinden tegenover die “rare”mensen, maakte zich de gebarentaal van Tinne snel eigen en genoot ervan om voor haar voor te lezen. Af en toe moest hij de grenzen eens uittesten maar wanneer de structuur duidelijk was, was hij een warm, aanhankelijk ventje.

Bert was de oudste van hen. Toch ging hij voor het eerst op weekend zonder iemand van zijn ouders. Voor hem was het dan ook een hele uitdaging. Gewapend met een hele handleiding hoe we hem het best konden begeleiden, werd ook voor hem het weekend een succes. Hij genoot overduidelijk, ook van de momenten dat iedereen aan zijn rolstoel sleurde om hem op de Ardense hoogten te krijgen. En ze zullen het geweten hebben in Ucimont met onze avondwandeling want Bert heeft iedereen luidkeels duidelijk gemaakt dat wij er waren dat weekend.

(de namen die werden gebruikt, zijn fictief)

Ook voor de ouders die ons stonden op te wachten toen we terugkwamen op zondagavond, was het onmiddellijk duidelijk: dit was voor herhaling vatbaar.

Financieel konden we er echter spijtig genoeg niet aan uit. Dit mocht echter het enthousiasme niet temperen. We zijn ervan overtuigd dat dit een zinvol project is dat we zeker jaarlijks moeten kunnen herhalen. De kinderen en jongeren hadden dit experimenteel weekend nodig om ons en de ouders hiervan te overtuigen. Zij zijn hierin in die mate geslaagd dat we dit project willen laten sponsoren.